Plezjochroniczna Hierarchia Cyfrowa PDH (ang. Plesiochronous Digital Hierarchy) to technologia używana w sieciach telekomunikacyjnych oparta na modulacji kodowo-impulsowej PCM (ang. Pulse Code Modulation). System działa na na zasadzie zwielokrotnienia pojedynczego kanał o przepływności 64 kbit/s za pomocą techniki TDM (ang. Time Divison Multiplexing). Każdy z elementów sieci posiada swój własny zegar, ktory umożliwia zsynchronizowanie urządzeń. W zależności od kraju wyróżnić można 3 standardy PDH.

W wersji europejskiej multipleksacja odbywa się na 32 kanałów (2 kanały sterujące, synchronizujące plus 30 kanałów użytkowych) co dostarcza pasmo 2.048 Mbit/s.

Synchroniczna Hierarchia Systemów Cyfrowych SDH (ang. Synchronous Digital Hierarchy) to standrad synchronicznej sieci transportowej, który powstał jako rozwinięcie standardu PDH. Wszystkie urządzenia w sieci są zsynchronizowane zarówno do głównego zegara PRC (ang. Primary Reference Clock) jak i do siebie nawzajem.

Dane cyfrowe w sieci SDH są grupowane  w ramki o różnej wielkości bajtowej, których czas trwania jest stały i wynosi 125 mikrosekund. Podstawową przepływność o wielkości 155 Mbit/s dostarcza moduł STM-1 (ang. Synchronous Transfer Module). Do uzyskania wyższysh przepływności stosuje się wyższe poziomy zwielokrotonienia STM-n o następujących wartościach:

- STM-4 - 622 Mbit/s

- STM-16 - 2.5 Gbit/s

- STM-32 - 5 Gbit/s

- STM-64 - 10 Gbit/s

- STM-256 - 40 Gbit/s